Geen tijd! | Giorgio Locatelli | De Wintertuin | Klassieke Kip | Het paard Windje | Dineren van het dashboard
DE WINTERTUIN(voor Bloemen & Planten)

Winterrust. De laatste kardoenkoppen knikken door in een sneeuwbui. Rijp geeft het oude bonenrek een wollig laagje. Maar als de zon de bedden beschijnt dampt de aarde. Hé, hoor ik daar iets? Ja, de tuin roept!

Als een molletje… Zo voelt de ijverige moestuinder zich begin januari. Nog even heerst er rust, nog een paar dagen hoef je niets. Tijd om te lanterfanten en adem te halen. Heerlijk. Want oh mijn hemel, wat kan de tuin een appčl op ons doen! ‘Kom je buiten spelen?’ gilden wij vroeger met onze neus tegen de ruit van het buurkind geplakt. ‘Nee!’ riep het buurkind dan. ‘Het regent!’ ‘Ach, waarom niet? We kunnen toch knikkeren, in de poort?’ Zelfs knikkeren hoeft niet in januari. Althans, niet in de eerste maandhelft. Vanaf eind november mag de tuinder rusten. Bij de houtkachel. Waarvoor de droge stammetjes allang gesprokkeld zijn. Als een molletje… Zo duwen sommige planten in januari hun voelsprieten vooruit. Weinig ziend maar alles opmerkend en ijverig aftastend. Hier? Nee, deze aarde is te stevig om te doorwroeten, maar daar zit een fijn los stuk. Kom op, we kunnen erdoor! En voorwaarts gaan de rode breidraadjes, centimeter voor centimeter: de wortels van de brandnetel.

Lanterfanten en lengende dagen
De rust van de winter is een schijnpauze. Bovengronds bespeur je slechts hier en daar een teken van leven, maar in milde nachten en op zachte dagen gebeurt er van alles. De egel draait zich eens om in zijn bladernest en een ultravroege hommel bromt omhoog in een schuine zonnestraal. Hol en hard klinkt het hameren van de kleine bonte specht. En de sneeuwklokjes bollen uit, vetter en vetter.

Eenmaal voorbij de helft van de maand gaat het hard. Merkbaar lengen de dagen. Als de zon de toverhazelaar weet te bereiken en die plukjes gele draden gaan geuren… als de zon ook de kas verlicht die er armetierig bijstaat, met groene aanslag op de ruiten … als opeens alle akonieten zich openen met het helderste geel ter wereld… Dan komt de tuinder in de veren. Jack aan, muts op, waar zijn mijn laarzen? Het is tijd.

De beste bodemtest
Mijn grote tuinheld Monty Don (voorheen bekend van Gardeners’ World maar vooral van zijn vele prachtige boeken) schrijft ergens hoe boeren in landelijk Engeland testten of de grond al warm genoeg was om te zaaien. Ze namen met ontbloot achterste plaats op de aarde… Voelde dat aangenaam, dan konden ze aan de gang.
Niet voor elk gewas geldt dat de aarde warm moet zijn. Je hebt groenten die een koude start prefereren, zoals sla en raapsteeltjes. Maar ik begin altijd met spinazie. In januari gezaaid, in een beschut, lekker losgewoeld bed, kan spinazie onvoorstelbaar snel zorgen voor vers en glanzend blad. De blaadjes die u knipt bieden u geen dampende borden vol geblancheerde groente, maar wel de basis voor een wintersla: met granaatappel en geroosterde walnoten, of met warme medaillons geitenkaas en een sliertje balsamico-azijn. Lekker toch?!
home | contact | colofon | disclaimer